Mam jeszcze w palcach manewry w stylu:

for f in *.txt; do mv "$f" `echo $f | sed s/old/new/`; done

ale można prościej.

Zagospodarowywanie rynku pozostawię wydawcom, debaty czytnik czy tablet innym blogerom (moim zdaniem są to po prostu różne nisze), sam natomiast pozwolę sobie na kilka słów oceny Sony PRS-600 po dłuższym używaniu, a także na pobieżne porównanie z Kindle DX.

Poniższy skrypt nakazuje jądru ponowne wyszukanie nie zauważonych dotychczas urządzeń dyskowych. Przydaje się głównie w przypadkach ambitnych (np. uniknięcie rebootu po dołożeniu nowego dysku do macierzy albo dokonfigurowaniu go dla wirtualnej maszyny Vmware) ale można próbować i w trywialnych (np. gdy system z jakiegoś powodu nie zauważył wsadzonego śledzia czy dysku zewnętrznego).

Debian, a za nim Ubuntu, stosują sympatyczną metodę radzenia sobie z wyborem wersji niektórych programów, po prostu pozwalając na instalację kilku różnych wersji równocześnie. Przykładowo, od dość dawna miałem zainstalowane python2.4, python2.5, python2.6 i python3.1 (które zgodnie koegzystowały), podobnie nie przeszkadzały sobie postgresql-8.3 i postgresql-8.4.

Niestety w Ubuntu Lucid wiele z tych starszych wersji usunięto (prawdopodobnie chcąc uniknąć konieczności ich utrzymywania przez kolejne lata). Mnie dotknęło usunięcie Postgresa 8.3 i ustawienie dlań wymuszonego upgrade do 8.4.

Parę miesięcy temu odkryłem ciekawą próbę kompromisu - Bluetile. Jest to odgałęzienie xmonad dostosowane do pracy w środowisku Gnome. Bluetile zarządza przestrzenią roboczą ekranu ale pozostawia dostępny górny i dolny panel Gnome wraz z menu, ikonami czy apletami, dodaje też do nich własny pasek z przyciskami dla najważniejszych operacji.

Będzie wiadomo co i jak trzeba robić, to każdy będzie mógł te operacje wykonywać.

Opisuję scenariusz, w którym publikuję i utrzymuję kod, który będzie można instalować przez easy_install (albo pip) i którego źródła będą dostępne dla wszystkich zainteresowanych.

Jest to zupełnie inne podejście niż to, które sam stosuję (mam niezależnie konfigurowane systemy które często działają równocześnie, a sychronizuję specyficzne dane używając różnych technik) ale wydaje mi się interesujące i warte przedstawienia.

Owszem - tu ktoś ponarzeka na zamykane na weekend Centrum Zarządzania Kryzysowego, tam politycy pokłócą się o zaniedbane projekty, ówdzie będą wątpliwości co do przebiegu akcji ratowniczej - ale to tematy poboczne. Media coraz mocniej pytają kto pozwolił tu budować, historycy wspominają jak mało szkód czyniły wylewające rzeki przed wiekami, ekologowie opowiadają o dzikich zakolach pełnych ptactwa gotowych absorbować ogromne ilości wody a sejm lada chwila uchwali jakąś paczkę dodatkowych biurokratycznych procedur utrudniającą i tak bardzo kłopotliwy proces zdobywania zgody na budowę.

Problem jest nie tylko mój, więc zapiszę, jak sobie z nim radzę.

Aby nie było zbyt słodko, nowe opłaty nie są domyślnie włączone, a do tego opcja ich aktywacji jest dość przemyślnie ukryta.

Nie rozumiem tej idei - nawet niedoświadczonemu użytkownikowi tekstowy boot dawał jakąś informację o przebiegu uruchamiania, a przede wszystkim jednoznacznie dowodził, że coś się dzieje i start postępuje (a w razie problemów dawał szansę na uzyskanie sensownej porady). Graficzny splash nie informuje o niczym.

Nowego prezydenta wybierzemy w czerwcu, opustoszałe urzędy zostaną obsadzone jeszcze szybciej, kilku żołnierzy doczeka się awansu. Wszyscy oni będą mieli swoje plany, projekty, idee i problemy. Długi, głuchy żal zostanie rodzinom, świat pójdzie dalej.

Ostatnio znalazłem dwie interesujące rzeczy zamiast. Zrobiły na mnie wrażenie - miło trafić na świeży, ciekawy pomysł w interfejsie, w którym na pozór wszystko dawno wymyślono.

Ta procedura krzyczy do mnie: jesteś kłamcą.

Cóż - mogą. Za usługę zapłaciłem (w formie podatków) z góry i wcale nie muszą mi jej świadczyć (żadne ze starszych dzieci do państwowego przedszkola się nie dostało, u najmłodszego to też już ostatnia próba - ma 5 lat). I oczywiście to nie jest jedyny przykład. To samo u lekarza, w gminie, w szkole, w sądzie, ...

Z drugiej strony - ilekroć zdarzy mi się coś na RedHacie czy CentOsie konfigurować, klnę pod nosem. Muzeum. Python 2.4 (linia z 2004 roku), PostgreSQL 8.1 (anno Domini 2005), Perl 5.8 (2002), PHP 5.1 (2005), GCC 4.1 (2006) i tak dalej.

Ludzie dookoła kupują sobie Kindle albo eClicto, ja zafundowałem sobie Sony PRS-600.

Świeży news o wynikach badań informatyków z Cambridge rzuca na sprawę bardzo niepokojące światło.

Nie przepadam za tą nazwą i za traktowaniem dostępu do sieci jako kryterium jakiegokolwiek podziału politycznego czy ideologicznego. Internautów łączy wyłącznie fakt użytkowania sieci, reprezentują pełny zakres poglądów na dowolny temat. Równie (bez)sensownie za spójną siłę można by uważać - powiedzmy - warszawiaków. Albo palaczy.

Ale gdyby tak wziąć jeden pokój w biurze, nawet w takim nienajlepszym, byle miał szczelne drzwi i w przyzwoicie izolujące ściany. I gdyby powiesić na drzwiach taką kartkę:

Zarazem widzę, że dla wielu użytkowników Linuksa konsola jest czymś totalnie obcym. I dotyczy to nie tylko komputerowych nowicjuszy ale też osób, które bez żadnych problemów konstruują złożone makra w programach biurowych, wpisują wyrafinowane wyrażenia w arkuszach, używają tekstowych komend w grach, nawet programują. Czyli wykonują czynności zauważalnie trudniejsze od obsługi shella.

Wiele osób o niej już pisało, wiele jeszcze napisze, dlatego daruję sobie dyskusję o cenzurze prewencyjnej czy uznaniowości procesu. Zajęły mnie pewne sprawy poboczne.

A na koniec i tak liczy się, kto akurat zawiśnie na telefonie albo stanie nad głową.

W każdym razie, dzisiaj nie będę się rozpisywał, za to wkleję filmik.

Wszystkie wymieniane programy są dostępne w repozytoriach Ubuntu i Debiana i na tych systemach ich instalacja ogranicza się do apt-get install *nazwa*.

Amerykańscy naukowcy stwierdzili.... Ten zwrot przypomina mi trochę radzieckich naukowców z mojej młodości. Tamci dyspozycyjnie dowodzili wszystkiego, czego tylko ideologia chciała, ci potrafią z paru godzin eksperymentów w kilkunastoosobowym gronie (albo z przypadkowej korelacji słupków) wyciskać bardzo ogólne i - na ile tylko się da - medialne tezy. Ale nieraz stawiają ciekawe pytania.

Takich głosów było wiele zawsze ale ostatnio jakoś bardziej rzucają mi się w oczy. Dlatego pozwolę sobie na powtórzenie paru oczywistych prawd - tym razem posługując się, trochę może naciąganą, analogią.

Wszystkie można uaktywnić i skonfigurować w menedżerze ustawień CompizConfig.

Kilka narzędzi - o których pod koniec - obiecuje radykalne rozwiązanie tego problemu, jednak kosztem drastycznej zmiany przyzwyczajeń. Jeszcze nie jestem gotowy. Dlatego ucieszyła mnie odkryta niedawno sztuczka bardzo ułatwiająca rozrzucanie okien przy normalnej pracy w Gnome.

Parę ciekawych rzeczy znalazłem, między innymi trafiłem wreszcie na naprawdę ciekawy podcast dla programistów.

Zatem - krótki artykuł o Go. Nie, nie będę uczył jak grać.

Technika ryzykowna, łatwo prowadząca do powstawania niezrozumiałego kodu i trudnych do interpretacji błędów. Ale zarazem bardzo przydatna, zwłaszcza gdy trzeba zmodyfikować zachowanie jakiejś biblioteki w miejscu, którego jej autor nie przewidział (np. ostatnio przypomniałem ją sobie chcąc zmienić sposób w jaki Mercurial obsługuje hasła HTTP i SMTP). Monkey-patching bardzo często przydaje się też przy testach, pozwalając zamienić prawdziwy kod komunikacyjny czy bazodanowy zaślepkami.

W tym artykule o kilku możliwych sposobach zapisywania tej operacji.

W największym skrócie: Dropbox to nie jest i jeśli komuś zależy na wygodnej i efektywnej synchronizacji plików, nadal polecam Dropboksa. Widać też, że Ubuntu One to wczesne i trochę jeszcze niedopracowane oprogramowanie. Ale jest w nim parę ciekawych elementów.

W efekcie zebrałem się do chodzącej za mną już od dawna sprawy rozliczenia z poradami dla blogerów.

Podstawowy efekt upgrade miałem dość nietypowy. Obejrzałem następujący obrazek:

Ale jest parę spraw, które mnie męczy. Dziś o jednej z nich, na bazie dwóch wczorajszych lektur. O podejściu do małżeństwa czy ogólniej - związków.

Do omówienia zostały wykłady niedzielne, opisuję też co uważam za najważniejsze własne wnioski z konferencji.

Istotna uwaga: bardzo dawno nie byłem na żadnej branżowej konferencji, oceniam Pycona zestawiając go z własnymi oczekiwaniami.

Akcja obejmuje wszystkie platformy (Windows, Linux i Mac) - jest zatem szczególnie korzystna dla użytkowników Linuksa (windowsową wersję gry można zakupić w empikach za 20 złotych, a tyle na pewno jest warta, linuksowa normalnie kosztuje 20 dolarów, czyli sporo). Promocja trwa do 19 października.

Coraz lepiej uświadamiamy też sobie, że to nie koniec, że po rozruchu aplikacje żyją dalej. Uczymy się, jak je tworzyć, by ewolucja była możliwa, by 1.0 było fundamentem a nie ostatnim krokiem. Rozważamy różne modele rozwojowe.

Teraz próbuję zarażać pasją swoje pociechy. Przyjmują to chętnie i ze sporym zainteresowaniem ale stały problem stanowi znalezienie gier interesujących i dla mnie, i dla nich oraz dających szanse na w miarę wyrównaną rywalizację. Przy szachach, go, halmie czy reversi dysproporcja sił jest na razie zbyt duża, z kolei chińczyk i inne gry czysto losowe zupełnie mnie nie bawią.

News ciekawy (za zwrócenie nań uwagi ukłony dla Kamila Niemiry), prezentację niżej wklejam jako zdecydowanie wartą obejrzenia. Ale notkę ... notkę chciałem napisać od dobrych paru miesięcy.

No, po kolei.

Wszystko zaczyna się od poniższego okienka:

$ sudo apt-get install sagemath

Instaluje się wersja sprzed około roku - 3.0.5, (aktualną jest wydana miesiąc temu 4.1.1, seria 3 doszła do 3.4.2), do nauki i podstawowego wykorzystywania jest ona zupełnie wystarczająca.

To naturalna odpowiedź, ale brzmi w niej fałszywa nuta.

W mojej pierwszej pracy przez co najmniej rok właściwie nie interesowałem się, ile zarabiam. Dużo bardziej zajmujące było co i z kim robię. Później kiepskie zarobki zaczęły trochę ciążyć ale byłem na tyle przywiązany do zespołu i na tyle zaabsorbowany realizowanymi projektami, że odszedłem dopiero, gdy firma w szale reorganizacji rozbiła jedno i drugie.

Dlatego opisuję interesującą, lekką alternatywę, ciekawie łączącą testy wydajnościowe z jednostkowymi.

Reading package lists... Done
W: GPG error: http://ppa.launchpad.net jaunty Release: The following signatures couldn't be verified because the public key is not available: NO_PUBKEY 2A8E3034D018A4CE
W: GPG error: http://ppa.launchpad.net jaunty Release: The following signatures couldn't be verified because the public key is not available: NO_PUBKEY 0CF459B8DF37ED8B
W: You may want to run apt-get update to correct these problems

Czyli nie mam sygnatury dla któregoś z używanych dodatkowych repozytoriów (tu akurat chodzi o klucz do pakietów FreeNX potrzebnych przy uruchamianiu neatx) oraz mikroblogowy dodatek do pidgina (raczej nienajlepszy pomysł ale jeszcze chcę przetestować).

Oczywiście nic trudnego, oczywiście kwestia użycia dwóch komend, oczywiście te komendy opisało już dziesięć tysięcy osób i ... oczywiście za każdym razem muszę googlować, by je sobie przypomnieć. Dlatego w końcu pokusiłem się o rozwiązanie ułatwiające życie.

W zabawie chodzi o zaproponowanie czytelnikom pięciu interesujących, czytanych przeze mnie blogów, odbiegających tematycznie od tego, o czym sam piszę.

Oto one.

Całkiem sporo metod synchronizacji plików i katalogów mi się uzbierało. Co ciekawe, używam wielu z nich równocześnie.

Tematyka ta leży poza zakresem moich zainteresowań (moje muzyczne kompetencje końćzą się na cięciu przy pomocy audacity materiału zgranego z kasety) ale rzucił mi się w oczy niepozorny fragment (podkreślenie moje):

Był czas, gdy byłem podekscytowany i przejęty. Szansa, by posłuchać (z czasem i podyskutować) o ważnych dla zespołu czy firmy kwestiach.

Był czas, gdy desperacko unikałem.

Dziś znowu widzę, że są potrzebne. O trudnych czy przełomowych sprawach trzeba powiedzieć, nie wystarczy napisać - tak już chyba jesteśmy skonstruowani.

Ale bardzo często wychodzę z poczuciem głębokiego niedosytu.

Słuchali jak zaczarowani.

Uczyli mnie tego na jakimś pradawnym kursie, jeszcze w latach 90-ych. Miało być krótko (wraz z rozwinięciem najwyżej pół strony) i konkretnie. Główny cel, kilka celów pomocniczych, najważniejsze uwarunkowania.

Celem projektu jest budowa webowego interfejsu dla sklepu, tak aby klienci mogli efektywnie wyszukiwać i zamawiać towary przez internet, uwzględniając konieczność integracji z istniejącym systemem magazynowym.

• powiadomienia o nowych wpisach pojawiają się na niektórych mikroblogach,

• zacząłem publikować linki do polecanych przeze mnie ciekawych artykułów,

• pojawiła się możliwość umieszczenia reklamy AdTaily.

Szczegóły poniżej.

NeatX faktycznie udało mi się zainstalować dość łatwo, opis poniżej.

Zanim jednak przejdę do szczegółów, pewne sprostowanie. Google nie zaimplementowało całości serwera NX, podstawowym elementem - wirtualnym serwerem X11 - pozostaje nxagent firmy NoMachine, udostępniany w ramach jej komponentów open-source. Neatx to reimplementacja niezbędnej otoczki - uruchamiania procesów, zarządzania sesjami itd. Nadal też używany jest ten sam program kliencki (darmowy ale nie open-source).

Rozwiązanie było nietrudne ale chwili googlowania i zastanowienia wymagało, więc zanotuję.

Welcome to the Social Web.

Albo podobnie.

I na tym już koniec.

Trzeba autorom - tej akcji, wcześniejszych inicjatyw, stron nabiciwmbank i mstop - oddać, że są zdecydowani i konsekwentni. Nie zatrzymali się na wyżalaniu i marudzeniu, jasno przedstawiają swoje problemy i zarzuty, potrafią zorganizować się do konkretnych działań. O akcji już pisze się dużo, a kto wie, może nawet będzie kiedyś uznawana za element przełomowy i symboliczny. Bądź co bądź prawdopodobnie wchodzimy w czas, w którym bezpośredni głos klientów będzie ważyć więcej niż duży marketing.

Ale...

Poniżej prosty patent na definiowanie skrótów typu Win-x czy Win-r pod Emacsem. A przy okazji o paru pokrewnych (Emacsowych) drobiazgach.

Po upgrade do Ubuntu 9.04 pojawiły się mistyczne problemy z mapowaniem klawiszy (widoczne w programach uruchomionych wewnątrz sesji VNC). Niemal każda litera generowała niewłaściwy znak - np. zamiast q pojawiało się c, zamiast w - . (kropka), zamiast e - g, zamiast r - v i tak dalej. Do tego nie działało backspace ani Enter, efekt wciśnięcia Entera dawał klawisz / (slash). Kompletny chaos.

Rozwiązanie jest na szczęście proste.

Sprawa jest o tyle delikatna, że serwis ten współtworzyłem, maczając palce w wielu widocznych i równie wielu niewidocznych elementach. Na pewno nie jestem więc w pełni obiektywny. Niemniej jednak - ten artykuł piszę z pozycji klienta.

A chcę opisać kilka funkcji, które uważam w w inteligo za szczególnie udane i dzięki którym jest to od wielu lat moje główne konto.

No - ale system stawiamy po coś. Aby postawić bloga, CMS czy wiki, trzymać repozytorium kodu, serwować samodzielnie pisaną aplikację, uruchomić serwer jakiejś sieciowej usługi, ...

W dzisiejszym odcinku - luźniejsza z konieczności - dyskusja na temat wyboru aplikacji.

Ale najpierw kilka słów o cyklu jako całości.

Poniższa notatka to zasadniczo wyciąg z kilku dokumentacji instalacyjnych. Publikuję, bo ilekroć musiałem przeprowadzić tą instalację, pozbieranie potrzebnych czynności kosztowało mnie kilka godzin.

Uwaga: nie programuję w Ruby on Rails, moje podejście tutaj to zainstalować, uruchomić, używać. Programista Rubiego zapewne pieściłby środowisko w inny sposób.

Redmine to przyjemny program do zarządzania projektem informatycznym (issue tracker, wiki, forum, podgląd kodu, ...) o którym parę ciepłych słów pisałem w zeszłym roku. Tracks to indywidualna lista zadań. Większość poniższego opisu powinna być przydatna także przy instalowaniu innych aplikacji Ruby on Rails.

Niżej krótki opis co robiłem i wzmianki o paru drobniejszych trudnościach. Bohaterami bajki są kilkuletni Acer TravelMate 4050 oraz Ubuntu 9.04 Jaunty.

Zacznijmy jednak od anegdotki.

Pierwsza reprezentuje klasyczny model - pozwala zapamiętywać, opisywać, organizować i wyszukiwać linki do znajdowanych w sieci wartościowych treści. Druga jest zwrócona w przyszłość, pozwala zapanować nad rzeczami, których jeszcze nie miałem czasu przeczytać - ale chciałbym to kiedyś zrobić.

Opisuję dalej polską wersję, do angielskiej jednak także warto zajrzeć, są tam min. dostępne zadania z olimpiad i konkursów międzynarodowych.

Rzeczywistość - jak na razie - bardzo ciekawie zweryfikowała te marzenia.

Tłumaczenia moje, nie wszystkie udane (propozycje, jak je wygładzić, będą mile widziane).

Pomysł, jak pomysł. Nie byłem pewien, czy ktoś się nabierze, ale rzecz zahaczałaby o sprawy, o których tu piszę (VPS-y, usługi hostingowe, aplikacje sieciowe), które mnie interesują (cloud computing, nowe trendy budowy i serwowania aplikacji) i które mnie martwią (o nich za chwilę).

Artykułu w tej formie jednak nie będzie.

Sposobów na to jest kilka. Niektóre działają także, gdy na domowej maszynie mamy Windows.

Osoby, które doskonale wiedzą, co to jest Vmware czy KVM, może zainteresować fragment dotyczący tworzenia obrazu systemu.

Co to kogo w Polsce obchodzi?

Mnie obeszło. Trochę dlatego, że żyję z pisania oprogramowania dla banków (może nowy rynek się kroi?); trochę - ponieważ z wielkim zainteresowaniem obserwuję, jak zaczynają się w życiu spełniać wizje z książek s-f którymi zaczytywałem się kilkanaście lat temu (kilka z nich wspominałem niedawno).

Mind Bank ma działać w wirtualu. Rozliczać transakcje w nierealnym świecie Entropia Universe - gry MMORPG.

Dziś jest łatwo. Czasem jednak warto pokusić się o odrobinę dodatkowego wysiłku.

Bazy danych. Middleware. Serwery webowe, pocztowe, telekomunikacyjne. Języki programowania z całą swą otoczką. Frameworki. Duże i małe biblioteki pomocnicze. Cała warstwa systemowa i sieciowa. I wiele wiele innych... A przecież jeszcze narzędzia developerskie, od IDE i kompilatorów po programy graficzne i wspierające pracę w grupie.

Dwie krótkie opowiastki wskazujące rzadko zauważany słaby punkt.

By artykuł nie był czysto techniczną notką, jeden z rozdziałów poświęcam jeszcze jednej metodzie robienia notatek i list rzeczy do zrobienia.